Soms schrijf je je in voor een wedstrijd en denk je: mooie omgeving, lekker lopen, prima voorbereiding.
En soms sta je om 06:00 uur ’s ochtends met een brandende fakkel in je hand door een Duits stadje te wandelen… en vraag je je serieus af: wie verzint dit?
De Taubertal 100 Miles begon dus niet met een startschot, maar met een soort middeleeuwse optocht. Twee kilometer lopen met vuur in je hand. Gezellig hoor, maar eerlijk: dat had ook een uur later gekund. Had ik gewoon nog even kunnen slapen.
Alsof dat nog niet genoeg was, stond er bij de start ook nog een ridder op een paard een toespraak te houden.
Ik dacht alleen maar: prima verhaal, maar kunnen we nu gewoon gaan rennen?
Start in Rothenburg, finish in Gemünden.
Een prachtig parcours langs de rivier de Tauber, door kleine dorpjes, groene valleien en eindelijk… een keer géén wind zoals in Ierland. Dat voelde al als pure winst.
Mijn doel deze keer was helder: voeding testen.
Na eerdere ervaringen wist ik één ding zeker: na 100 kilometer alleen gels wil je die dingen nooit meer zien. Dus dit keer een andere aanpak.
Bij de eerste posten – om de 10 km – ging ik los: aardappelpuree met zout en peper.
Klinkt misschien niet als haute cuisine, maar geloof me: het werkte.
Stevig, hartig, en vooral: geen gel in zicht.
Tot ongeveer 100 km bleef dat goed gaan. Daarna toch weer terug naar gels en wat zachte repen. Afwisseling bleek de sleutel.
En toen… kwam de regen.
Niet een beetje regen.
Niet “ach, het miezert wat”.
Nee, dit was van het niveau, waar is Noach met zijn ark als je hem nodig hebt?
Vanaf zo’n 15 km begon het en het hield eigenlijk niet meer op.
Ik was compleet doorweekt. Van kruin tot teen. Alles nat. Alles koud.
En al die mooie beloftes van “waterdichte” kleding?
Laat ik het zo zeggen: marketingafdelingen hebben een goed verhaal… de praktijk iets minder.
Waar Ierland mijn lijf sloopte met wind, kreeg ik hier de volle laag van de regen.
Maar ergens hoort dat er ook bij. Ultraloop = omgaan met wat je krijgt.
Uiteindelijk, na alles – fakkels, ridders, aardappelpuree en een halve zondvloed – liep ik over de finish in Gemünden.
Doel gehaald.
Nieuwe voedingsstrategie getest.
Weer een ervaring rijker.
En stiekem… toch ook weer genoten.
Op naar de volgende.