Een kwalificatieloop richting Badwater 135
In voorbereiding op de Badwater 135 liep ik in het westen van Ierland de Connemara 100 miles.
Een bijzondere wedstrijd. Niet alleen omdat het 160 kilometer lopen is, maar ook omdat het parcours een eigen karakter heeft, golvend, ruig en… behoorlijk leeg.
En met leeg bedoel ik ook echt leeg.
Het parcours slingert door het landschap van Connemara. Prachtige natuur, dat zeker. Maar naast die natuur is er eigenlijk geen malle moer te zien. Geen dorpjes, geen publiek, geen terras waar je even een koffie kunt bestellen. Alleen een weg, heuvels en… wind.
Heel veel wind.
Urenlang loop je door een landschap waar de wind vrij spel heeft. Soms van voren, soms van opzij, soms in je rug. Maar hij is er altijd. En het parcours blijft maar golven. Niet steil genoeg om indrukwekkend te zijn, maar precies genoeg om je benen langzaam te slopen.
Deze wedstrijd gebruikte ik ook om sportvoeding te testen voor Badwater. Het plan was strak: vloeibare gels en sportdranken. Iedere dertig minuten een tube naar binnen knijpen.
Klinkt professioneel.
Tot je rond de 100 kilometer komt.
Dan blijkt dat je lichaam een heel duidelijke mening heeft over dat plan. Nog een gel? Nee hoor. Die komt er net zo hard weer uit. Op dat moment besef je dat er ergens in een kantoor iemand sportvoeding heeft bedacht, maar waarschijnlijk nooit 100 kilometer heeft gelopen.
Dus moest er iets anders komen.
Dat werd alcoholvrij bier. En tot mijn eigen verbazing werkte dat prima. Het gaf energie en het bleef tenminste binnen. Soms zijn de simpelste oplossingen de beste.
Inmiddels was het nacht geworden. Donker, koud, wind. Alleen een lampje op je voorhoofd dat een klein stukje asfalt verlicht. De rest is zwart.
In mijn oortjes speelde muziek. Onder andere Sia – Unstoppable.
Een mooi nummer. Alleen dacht mijn lichaam daar op dat moment iets genuanceerder over. Alles deed pijn. Benen, voeten, rug. Maar goed… muziek helpt. En nog een kilometer. En nog een. Zo kom je toch weer een uur verder.
Gelukkig had ik twee geweldige loopmaatjes bij me: Alex en Peter. Zij waren mee als verzorgers. Af en toe liepen ze een stuk met me mee. Even praten, even lachen, even iets anders dan alleen de wind en je eigen gedachten.
Dat soort momenten maken het verschil tijdens een ultraloop.
Connemara was geen makkelijke wedstrijd. Maar het was precies de mentale training die ik nodig had: omgaan met wind, kou, donkerte en een lichaam dat af en toe duidelijk laat weten wat het ervan vindt.
Een mooie stap in de voorbereiding op Badwater 135.
Waar het overigens nog een klein beetje warmer wordt…