“En ergens midden in de nacht sta je een boterham in warm suikerwater te dopen… terwijl Highway to Hell door je koptelefoon knalt.”
==========================================================
Op 24 januari dacht ik: laat ik eens iets “leuks” doen… een 100 miles (161 km) non-stop hardloopwedstrijd in Nederland. Gewoon in Amersfoort. Hoe zwaar kan het zijn?
Nou… laten we zeggen: mijn definitie van “leuk” heeft daarna een kleine update gehad 😄
De HOHO100 miles trok lopers uit verschillende delen van de wereld. Iedereen met hetzelfde briljante idee: 161 kilometer hardlopen. Het concept is simpel, eerst een start-lus van 1,6 km en daarna nog 43 rondjes van ruim 3,7 km. Klinkt overzichtelijk… totdat je rondje 20 aantikt en serieus begint te twijfelen of dat ene bankje jou inmiddels beter kent dan je eigen familie.
Overdag ging het eigenlijk prima. Beetje lopen, beetje genieten, nog vol goede moed. Maar toen kwam de avond… en de nacht… en de kou. Het begon stevig te vriezen. Mijn zorgvuldig voorbereide voeding langs het parcours, gels en sportdrank, veranderde langzaam in iets wat je normaal alleen in het vriesvak van de supermarkt tegenkomt.
Mijn gels? IJs-lollies.
Mijn sportdrank? ICE water. Letterlijk.
Dus… plan B. Half bevroren brood dopen in een bekertje warm water met suiker. Een culinair hoogstandje waarvan zelfs mijn maag dacht, “Serieus? Is dit het plan?”
Ik vermoed dat dit gerecht het nét niet heeft gehaald tot de finale van MasterChef.
In de nacht kwam natuurlijk ook de mentale dip. Dat moment waarop je jezelf afvraagt: “Wie heeft dit bedacht… en waarom heb ik daar ‘ja’ op gezegd?” Dus koptelefoon op en muziek aan. En ja hoor… Highway to Hell kwam voorbij.
Ik kan je zeggen, op dat moment voelt dat minder als een liedje en meer als een routebeschrijving.
Ondertussen werd het veld steeds leger. Waar we begonnen met een mooie groep, haakten er steeds meer lopers af. De combinatie van afstand, kou en eindeloze rondjes bleek genadeloos. Uiteindelijk haalden slechts 22 lopers de finish. De rest besloot ergens onderweg dat het leven toch ook andere leuke dingen te bieden heeft.
En ergens tussendoor besef je ook, dit is niet zomaar een wedstrijd. Dit is alles geven om te voldoen aan de kwalificatie-eisen voor de Badwater 135. Oftewel: jezelf vrijwillig slopen… met een doel.
Maar stoppen? Dat zat er niet in. Rondje voor rondje, stap voor stap. Soms meer strompelen dan lopen, maar vooruit blijven gaan.
En uiteindelijk, na 20 uur en 48 minuten, kwam daar de finish.
Moe, koud, licht verward… en met een dieet waar geen enkele voedingsdeskundige achter zou staan… maar vooral: trots.
En ergens tussen de ijs-gels, het suikerwater en ACDC besef je,
Dit zijn precies die momenten die je nooit meer vergeet.
En eerlijk… diep van binnen denk je alweer:
“Was eigenlijk best leuk… wanneer is de volgende?” 😄